หลังจากที่ได้เขียน "สิ่งที่ขอฝากไว้" มาแล้ว 2 ภาค จนเกิดกระแสในโรงเรียนว่าข้าพเจ้าเป็นศิษย์เก่าที่เลวสุดขั้วไปแล้วนั้น ขณะนี้มีครู+มาสเตอร์และนักเรียนหลายคนมองข้าพเจ้าในทางลบเยอะขึ้น การพูดปากต่อปากว่าข้าพเจ้าเป็นศิษย์ลืมครู เป็นรุ่นพี่ที่แย่ มีมากขึ้น

ข้าพเจ้ายอมรับว่าข้าพเจ้ารักโรงเรียนน้อยลง ข้าพเจ้าเลือกที่จะรักและเคารพบุคลากรบางคนในโรงเรียนมากกว่า ทุกวันนี้เลยได้แต่แอบน้อยใจว่าที่ผ่านมาตลอดเวลาที่ข้าพเจ้าอยู่ในรั้วมงฟอร์ตนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย การที่ข้าพเจ้าแสดงทัศนคติที่ต่างออกไปในที่สาธารณะอย่างตรงไปตรงมา

กลับกลายเป็นผู้ร้ายที่สมควรโดนประนาม

ถึงข้าพเจ้าจะเป็นศิษย์เก่าที่แย่ในสายตาท่าน แต่ข้าพเจ้าไม่เคยลืมบุญคุณคน มีมาสเตอร์ท่านหนึ่งที่ข้าพเจ้าเคารพนับถือและเป็นผู้ให้ทุกสิ่งทุกอย่างกับข้าพเจ้า ถ้าไม่มีท่าน ก็ไม่มีข้าพเจ้าในวันนี้ นั่นคือมาสเตอร์อภิชาติ ลอยเวหา ผู้ซึ่งสอนข้าพเจ้าใช้โปรแกรมตัดต่อเป็นครั้งแรกในชีวิตตอน ม.6  ผู้ซึ่งให้โอกาสข้าพเจ้าได้ทำงานให้โรงเรียน และผู้ให้คำปรึกษาที่ดีหลาย ๆ เรื่องในยามที่ข้าพเจ้ามีปัญหากับชีวิต  ผู้ซึ่งเป็นทั้งครู เป็นทั้งพี่ และเป็นทั้งพ่อคนหนึ่งของข้าพเจ้า

ไม่กี่วันมานี้ ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังออกกองถ่ายอยู่ มาสเตอร์อภิชาติได้โทรมาหาข้าพเจ้าด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและถามถึงกรณีที่ข้าพเจ้าเขียน "สิ่งที่ขอฝากไว้" ทั้ง 2 ภาค ข้าพเจ้าผละตัวออกจากกองถ่ายอันวุ่นวายไปหาอินเตอร์เน็ทใช้ เพื่อลบสิ่งที่ขอฝากไว้ทั้ง 2 ภาคออกทันทีหลังจากที่การสนทนากับท่านจบลง สิ่งที่ข้าพเจ้าสัมผัสได้ คือความเป็นห่วงเป็นใยของครูที่มีต่อลูกศิษย์ ตลอด 9 ปีที่ข้าพเจ้าเป็นลูกศิษย์ท่าน ข้าพเจ้าภูมิใจมากที่สุด และข้าพเจ้าจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ครูของข้าพเจ้าลำบากใจ และท่านจะเป็นครูคนแรกที่ลูกศิษย์คนนี้จะเข้าไปกราบด้วยความจริงใจที่สุดหากมีโอกาส

สิ่งที่ข้าพเจ้าเขียนมาตลอด 2 ภาค แท้จริงแล้วเป็นเพียงการเขียนปูทางเพื่อพิสูจน์ให้ถึงจุดจบในภาคนี้ สิ่งที่ข้าพเจ้าหวังให้มันลงเอย ก็คือ "ความเข้าใจ"

ศิษย์ปัจจุบันและศิษย์เก่าที่ไม่เคยสัมผัสตัวตนกันจริงๆ ไม่เคยมีโอกาสใกล้ชิดสนิทสนมกัน อาจเพียงเห็นหน้าค่าตากันผิวเผิน ไม่เคยพบปะพูดคุยกันตัวเป็นๆ  ถึงต่างฝ่ายจะทำตัวแย่แค่ไหน
ทำให้โรงเรียนเสื่อมเสียเพียงใด ท้ายที่สุดแล้วถึงจุดหนึ่ง เราจะได้เรียนรู้คำว่า เข้าใจ และ ยอมรับกันและกัน .... ซักวัน จะคิดได้ .... และซักวันจะได้รับการอภัยและไม่หวนกลับไปสู่ทางเดิมอีก

ขอขอบคุณคุณครู มาสเตอร์ทุกท่านที่เข้าใจข้าพเจ้าและยังรักลูกศิษย์คนนี้อยู่  ข้าพเจ้าเชื่อว่าท่านจะเข้ามาอ่านสิ่งที่ข้าพเจ้าเขียนครั้งนี้ ส่วนท่านใดที่ไม่รู้จักข้าพเจ้าโดยแท้จริงแต่ตราหน้าข้าพเจ้าว่าเลวไปแล้ว ข้าพเจ้าก็ขอยอมรับไว้

จะนำเรื่องของข้าพเจ้าไปพูดต่อให้ศิษย์ิปัจจุบันฟังอีกหลายๆ คน ข้าพเจ้าก็ยินดีและ "เข้าใจ"

ฝากท่านสั่งสอนศิษย์ปัจจุบันต่อไปทุกรุ่น ว่าอย่าเอาข้าพเจ้าเป็นตัวอย่าง ว่าครั้งหนึ่ง เคยมีศิษย์เก่าที่แย่แบบข้าพเจ้า

ขอขอบคุณรุ่นน้องหลายคน โดยเฉพาะรุ่น ม.5 ปัจจุบันนี้ ที่ยังไปมาหาสู่และเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่ดีต่อกันมาโดยตลอดถึงจะรู้ว่าข้าพเจ้าไม่ใช่รุ่นพี่ที่ดีนัก

และเหนืออื่นใด ขอขอบคุณมงฟอร์ตวิทยาลัย ที่สอนให้ข้าพเจ้าเป็นคนโดยสมบูรณ์ สุดท้ายแล้ว ยามที่ข้าพเจ้าไม่เหลือสถาบันใดให้พึ่งพิง สถาบันแรกที่ข้าพเจ้าจะนึกถึงก็คือที่นี่

ข้าพเจ้ายังเชื่อ ว่ามงฟอร์ต พร้อมที่จะรับลูกนกตัวเล็ก ๆ กลับบ้านเสมอ  ถึงแม้ว่าลูกนกตัวนั้นจะเป็นลูกนกเกเรที่เคยบินหลงทิศมานานแสนนานก็ตาม

" เขามีส่วน เลวบ้าง ช่างหัวเขา

จงเลือกเอา ส่วนดี เขามีอยู่

เป็นประโยชน์ โลกบ้าง ยังน่าดู

ส่วนที่ชั่ว อย่าไปรู้ ของเขาเลย

จะหาคน มีดี โดยส่วนเดียว

อย่ามัวเที่ยว ค้นหา สหายเอ๋ย

เหมือนเที่ยวหา หนวดเต่า ตายเปล่าเลย

ฝึกให้เคย มองแต่ดี มีคุณจริง "

พุทธทาสภิกขุ